Blog Action Day I: Το Περιβάλλον τα ‘χει μ’ άλλον

Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με το περιβάλλον. Ακόμα και ως παιδί, που υποτίθεται οτι έπρεπε να ήμουν πιο ευαισθητοποιημένος, δεν θυμάμαι ποτέ να είχα σοβαρή «οικολογική συνείδηση». Δεν συμμετείχα σε περιβαλλοντική οργάνωση, δεν έκανα ποτέ αναδάσωση, δεν πήγα ποτέ σε πορεία για το περιβάλλον. Μόνο λίγη ανακύκλωση έκανα, αλλά κι αυτό ήταν περισσότερο για να ξεφορτωθώ βιβλία χωρίς τύψεις. Δεν ήταν οτι δεν ήθελα να ασχολούμαι με το περιβάλλον, απλά δεν έκατσε. Δεν είχα ευκαιρία, δεν είχα κίνητρο, δεν βρέθηκε κάποιος να με παρακινήσει, όπως θες πες το.

Πριν μερικά χρόνια έφυγα από την Ελλάδα για σπουδές στο εξωτερικό. Σήμερα παγώνω το χρόνο και παρατηρώ τη ζωή μου εκτός Ελλάδας.

Κάνω ανακύκλωση, ξεχωρίζω τα πλαστικά μπουκάλια από τα γυάλινα, βάζω τα χαρτόκουτα σε ξεχωριστούς κάδους και φροντίζω να προσέχω αν το μπουκάλι που αγοράζω είναι ανακυκλώσιμο ή όχι (το γράφει η συσκευασία). Δεν το κάνω για να σώσω το περιβάλλον. Το κάνω γιατί όλοι το κάνουν και ε, δε γίνεται να το κάνουν όλοι και όχι εγώ.

Επίσης δεν οδηγώ στη δουλειά μου, αλλά παίρνω το λεοφωρείο. Όχι, δεν το κάνω για να μειώσω τους ρύπους στην ατμόσφαιρα. Το κάνω γιατί το πάρκινγκ στο πανεπιστήμιο μου κοστίζει 550 ευρώ το χρόνο, ενώ το ετήσιο πάσο για τα λεοφωρεία μόνο 160.

Όταν πάω στο κέντρο, ποτέ δεν πάιρνω αυτοκίνητο γιατί είναι αδύνατον να παρκάρεις και τα παρκινγκ κοστίζουν 6 ευρώ την ώρα. Το μετρό βέβαια είναι πολύ βολικό.

Θυμάμαι ακόμα την έκπληξη μου όταν στο ασανσέρ στη δουλειά μου (ναι, παίρνω ακόμα ασανσέρ, αν και οι περισσότεροι πάνε από τις σκάλες) είδα αγγελία για κάποιον που ζητούσε car pooling. Μετά κατάλαβα οτί πέρα από οικολογικό, είναι καλό και για να κάνεις καινούργιους φίλους.

Στό σπίτι δε χρησιμοποιώ πετρελαιοθέρμανση γιατί απλά δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Έχω να επιλέξω μεταξύ ηλεκτρικού και φυσικού αερίου. Και φυσικά επιλέγω φυσικό αέριο. Όχι γιατί είναι το πιο οικολογικό, αλλά γιατί είναι το πιο φτηνό.

Οι λάμπες στο σπίτι, είναι όλες αλογόνου. Κοστίζουν λίγο παραπάνω, αλλά διαρκούν ποοοοολύ περισσότερο και καταναλώνουν πολύ λιγότερο ρεύμα, άρα είναι πιο οικονομικές τελικά.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Οτι δεν χρειάζεται να είμαστε φανατικοί ακτιβιστές για να σώσουμε το περιβάλλον. Μικρές κινήσεις αρκούν. Προσέξτε πως εγώ δεν έκανα καμία κίνηση με σκοπό να σώσω το περιβάλλον. Ήταν κινήσεις για να εξοικονομήσω χρήματα ή για να ενταχτώ ομαλά στο κοινωνικό μου σύνολο. Γιατί τελικά η περιβόητη «οικολογική συνείδηση» δεν είναι ακτιβισμός, δεν είναι ιδεολογία ή αντίσταση στο κεφάλαιο, είναι απλά ΣΥΝΗΘΕΙΑ, μια συνήθεια που μπορούμε εύκολα να βάλουμε στη ζωή μας.

Αριστοφάνης

 

Συμμετέχω στο Blog Action Day για τους λόγους που εξήγησα εδώ. Δέστε και το καρτούν σε μεγέθυνση.