Γιατί μας νοιάζει η γενοκτονία των Αρμενίων;
«Είναι ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ» αποφάνθηκε το Αμερικανικό Κογκρέσο με ψήφους 27-21 για την εξόντωση των Αρμενίων από τους Τούρκους την περίοδο 1915-1916. Το παρασκήνιο είναι έντονο: Η πρωτοβουλία ανήκει στους Δημοκρατικούς, ενώ η κυβέρνηση Μπους προσπάθησε λυσσαλέα, αλλά αποτυχημένα, να σταματήσει το ψήφισμα. Οι Τούρκοι πίεσαν, απείλησαν, διαδήλωσαν, έκαναν τα πάντα για να το αποτρέψουν και αφού ψηφίστηκε, ανακάλεσαν τον πρεσβευτή τους στις ΗΠΑ. Οι Αρμένιοι πίεσαν μεσω της ομογένειας και του δυνατού λόμπι τους και τα κατάφεραν. Λέγεται μάλιστα οτι αυτήν τη φορά το αρμενικό λόμπι είχε και την υποστήριξη του παντοδύναμου Εβραικού λόμπι. Ο ΟΗΕ φυσικά και πάλι νίπτει τας χείρας του.
Υπάρχουν και δυο σημαντικές λεπτομέριες που δεν έχουν γίνει πολύ γνωστές στην Ελλάδα. Πρώτον, το ψήφισμα επικυρώθηκε μόνο από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, όχι από την ολομέλεια του Κογκρέσου, και ακόμα κι αν επικυρωθεί από την ολομέλεια, δεν είναι δεσμευτικό για τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Δεύτερον, όπως μας θυμίζει και το CNN, παρόμοιο ψήφισμα είχε περάσει από την ίδια επιτροπή και πριν από δύο χρόνια με ψήφους 40-7, αλλά ποτέ δεν έφτασε στην ολομέλεια. Το παιχνίδι των λόμπι στην Ουάσινγκτον ειναι σκληρό, οπότε μην εκπλαγείτε αν το ψήφισμα αυτό έχει παρόμοια τύχη. Ως Έλληνες και Ευρωπαίοι λοιπόν, το ερώτημα είναι τι επιδράσεις θα έχει η κατάσταση αυτή στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή μας.
Να ξεκαθαρίσω εκ των προτέρων οτι πιστεύω πως στην εξωτερική πολιτική δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Είναι γνωστοί οι στενοί δεσμοί μεταξύ Ελλήνων και Αρμενίων, αλλά πιστεύω οτι είναι πιο ρεαλιστικό να μιλάμε για εξωτερική πολιτική με όρους «παιχνιδιού συμφερόντων», παρά με όρους «διεθνικής συμπάθειας». Μην αμφιβάλλετε, έτσι μας βλέπουν και οι άλλοι στη διεθνή σκηνή, η διπλωματία είναι ένα πάρε-δώσε εθνικών συμφερόντων και καλό είναι να το θυμόμαστε αυτό αν θέλουμε να κερδίζουμε. Και μπράβο στους Αρμένιους που παίζουν το παιχνίδι καλά για το συμφέρον τους. Ας δούμε λοιπόν ποιες είναι οι επιπτώσεις της κατάστασης που διαμορφώνεται στη γειτονιά μας:
1) Προφανώς μιλάμε για πλήγμα στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. «Η αναγνώριση αδυνατίζει τη σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με έναν από τους σημαντικότερους εταίρους τους στην περιοχή» δήλωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν. Αντι-αμερικανικές διαδηλώσεις και οδηγίες προς αμερικανούς τουρίστες να προσέχουν στην Τουρκία προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνουν. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίληψη οτι οι ΗΠΑ έχουν φιλικές σχέσεις με την Τουρκία και είναι εχθρικές για μας. Κι όμως δεν είναι έτσι. Ο αντι-αμερικανισμός στην Τουρκία είναι πολύ μεγάλος τα τελευταία χρόνια και όχι, δεν έχουμε τα «πρωτεία» στον τομέα αυτό.
2) Το κύριο διακύβευμα είναι η υποστήριξη της Τουρκίας στον πόλεμο του Ιράκ. «Οι ΗΠΑ στηρίζονται τα μέγιστα στην Τουρκία για τον ανεφοδιασμό των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ», δήλωσε ο αμερικανός υπουργός Άμυνας. Οι ΗΠΑ ανησυχούν για το ενδεχόμενο η Τουρκία σε αντίποινα να περιορίσει τη χρήση της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως από τις αμερικανικές δυνάμεις. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα δυσχέραινε τη συνέχιση της αμερικανικής παρουσίας στο Ιράκ και ενδεχομένως θα έδινε πόντους στην Τουρκία στην προσπάθεια της να μπει στην ΕΕ.
3) Το άλλο μεγάλο παιχνίδι είναι για το Κουρδικό και την επέμβαση της Τουρκίας στο Ιράκ. Σύμφωνα με το ΒΗΜΑ «τουρκικό πυροβολικό ήδη έκανε βολές εναντίον «στόχων τρομοκρατών» εντός του ιρακινού εδάφους. Ο τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε ότι το διάταγμα για την έγκριση μιας στρατιωτικής επιχείρησης εντός του εδάφους του Ιράκ ενδέχεται να σταλεί στο κοινοβούλιο ακόμη και αυτή τη βδομάδα». Νομίζω πάντως οτι μια επίθεση της Τουρκίας στο βόρειο Ιράκ είναι απίθανη αυτή τη στιγμή, δεδομένων των επιπτώσεων που θα είχε τόσο στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη όσο και στις (εύθραυστες) ισορροπίες της περιοχής. Άρα πρόκειται μάλλον για διπλωματικά τερτίπια της γείτονος.
4) Οι σχέσεις Τουρκίας-Ευρώπης είναι ίσως το σημείο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για την Ελλάδα. Η απομάκρυνση, έστω και μικρή, της Τουρκίας από την σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ θα την φέρει εκ των πραγμάτων πιο κοντά πολιτικά στην Ευρώπη. Από την άλλη, μια ενδεχόμενη εισβολή στο Ιράκ θα σημάνει το τέλος της Ευρωπαικής προοπτικής της Τουρκίας στο σύντομο μέλλον. Το συμφέρον της Ελλάδας είναι φυσικά η Τουρκία να κινείται προς την Ευρώπη, να κινείται βέβαια με έργα και όχι με λόγια.
5) Ας μην ξεχνάμε και τα συμφέροντα που έχει η Ελλάδα στο Ιράκ και που αναπόφευκτα θα επηρεαστούν από τις κινήσεις της Τουρκίας. Σύμφωνα με το ελληνικό ΥΠΕΞ, «το εμπορικό ισοζύγιο Ιράκ-Ελλάδας είναι μόνιμα ελλειμματικό σε βάρος της Ελλάδας και οφείλεται κυρίως στις εισαγωγές αργού πετρελαίου. Το Ιράκ είναι ένας στρατηγικής σημασίας εμπορικός εταίρος. H ανοικοδόμηση του Ιράκ απαιτεί προϊόντα, πολλά εκ των οποίων παράγονται και στην Ελλάδα. Η σταθεροποίηση των συνθηκών ασφαλείας και η ολοκλήρωση της πολιτικής διαδικασίας θα ενθαρρύνουν την αύξηση των εμπορικών ανταλλαγών.»
6) Η Ελλάδα έχει επίσης μεγάλα ενεργειακά και οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή της Κασπίας, όπως αναφέρει και το Illusions. Ένα από τα μεγαλύτερα ενεργειακά έργα στον κόσμο αυτήν τη στιγμή είναι ο αγωγός φυσικού αερίου από το Αζερμπαιτζάν στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας-Ελλάδας. Άλλος ένας λόγος που θέλουμε σταθερότητα στην περιοχή.
7) Τέλος, γιατί το αμερικανικό κογκρέσο προχωράει σε αυτή την κίνηση αυτήν τη στιγμή; Δεν πιστεύω οτι οι μισοί Αμερικανοί (κογκρέσο) είναι «καλοί» και οι άλλοι μισοί (κυβέρνηση) είναι «κακοί» και «απογοητευμένοι». Διπλωματικοί ελιγμοί, προφανώς. Το συμφέρον τους σκέφτονται πάνω απ’ όλα (και καλά κάνουν τολμώ να πω). Σε πρώτη ανάγνωση λοιπόν, αυτή η απόφαση του κογκρέσου βάζει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ που απαιτούν καλές σχέσεις με την Τουρκία στην περιοχή. Μήπως όμως, σε μια δεύτερη ανάγνωση, αναδεικνύει την μελλοντική στρατηγική της Αμερικής; Μια στρατηγική αποδυνάμωσης της Τουρκίας και δημιουργίας μικρότερων κρατών-προτεκτοράτων σε αυτήν την τόσο σημαντική περιοχή. Το επιχείρησε με την επίθεση στο Ιράκ και μέχρι στιγμής φαίνεται να απέτυχε, μήπως πάμε για δεύτερο γύρο δημιουργίας προτεκτοράτων;
Και επείδη κι εμείς στην ευρύτερη περιοχή είμαστε, μήπως είναι ακόμα πιο επιτακτική η ενεργοποίηση της Ελλάδας προς τη διατήρηση της σταθερότητας στην περιοχή; Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Τουρκίας.
Σημ.: Ευχαριστώ όσους κατάφεραν και διάβασαν μέχρι εδώ!!! Στα links θα βρείτε μερικά σχετικά posts σε άλλα blogs που μου άρεσαν.
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 8:37 πμ
[...] τρίγωνο Τουρκίας-Αρμενίας-ΗΠΑ « Καροτο και Μαστιγιο | karotomastigio.wordpress.com/2007/10/12/genoktonia-armeniwn [...]
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 9:50 πμ
Πολύ καλά τα λες, εξαιρετικά τεκμηριωμένη άποψη, μακρυά από ανούσιους συναισθηματισμούς.
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 11:40 πμ
Αγαπητό Καρότο, ο όρος γενοκτονία είναι ένας όρος, κατά τη γνώμη μου πρόστυχος που κύριο στόχο έχει να “σπηλώσει” τους θύτες. καθιερώθηκε για πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει το ολοκατωμα των Εβραίων της Ευρώπης από τους Ναζί. Δε χρησιμοπιήθηκε όμως για άλλες εθνότητες, όπως οι τσιγγάνοι ή οι Πολωνοι που επίσης εξοντώθηκαν συστηματικά απο τους Ναζί.
Από τη στιγμή όμως που άνοιξαν ασκοί του αιόλου, δε μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις. Ο όρος γενοκτονία αφορά τη συστηματική εξόντωση μία εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας με στόχο τον αφνισμό της.
Με βάση αυτό τον ορισμό οι “φίλοι μας” οι Τούρκοι έχουν διαπράξει γενοκρονίες κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Συρρίων και των Κούρδων (αυτή συνεχίζουν να τη διαπράτουν)
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 2:06 μμ
Αγαπητό Καρότο και Μαστίγιο (πολύ μου άρεσε αυτό!)
κατ’αρχάς ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στο άρθρο που έγραψα σχετικά με το θέμα.
Ώς άνθρωπος που είχε την ευκαιρία να διαμείνει και στην Τουρκία (5 μήνες) αλλά και στην πρωτεύουσα της Αυτόνομη Περιοχής του Κουρδιστάν, Αρμπίλ, (2μιση μήνες) πιστεύω πως το σχόλιο που κάνεις αρχικά στο άρθρο σου αναφορικά με “συναισθηματισμούς” και “συμπάθειες” είναι ίσως το πιό ουσιαστικό από όλα, καθώς στην Ελλάδα “είμαστε αισθηματίες, τί να κάνουμε;!”
Ευχαριστώ πολύ λοιπόν όχι μόνο για την αναφορά σου, αλλά και για την εξαιρετική διαλεκτική που ακολουθείς. Είναι πάρα πολύ ανακουφιστικό και ελπιδοφόρο κατά την άποψή μου τέτοιες “φωνές” όλο και να πληθαίνουν.
@vetdino
Ο όρος “γενοκτονία” είναι κατά βάση νομικός, το ζήτημα όμως κάθε άλλο παρά νομικό είναι.
Εδώ είναι σημαντικό να αναφερθεί πως άλλο είναι η Αρμενική διασπορά στις ΗΠΑ, η οποία χρόνια τώρα πρόσπαθεί την νομική αναγνώριση της Γενοκτονίας, και άλλο οι Αρμένιοι πολίτες που ζούν στην Αρμενία, και οι οποίο πολύ θα ήθελαν μιά Τουρκία συνέταιρο (ποτέ δεν πρέπει να υπονομεύουμε την δύναμη της τσέπης!)
Το γεγονός ότι η διαλεκτική της Τουρκίας, απο πλευράς επίσημου πάντοτε κράτους, αρνείται και την Γενοκτονία αλλά και δικαιώματα στις μειονότητές που την αποτελούν (και δεν είναι μόνο εθνοτικές αυτές οι μειονότητες αλλά και θρησκευτικές όπως π.χ. οι Alevi) αφορούν στην εθνική της ταυτότητα, στις βασικές αρχές που διέπουν το κράτος.
Ο Αρμενικής καταγωγής συγγραφέας Hrant Dink ο οποίος δολοφονήθηκε για τις απόψεις του (αφού είχε κατηγορηθεί βάση του περίφημου αρ.310 για προσβολή της “Τουρκικότητας”, καταδικαστεί και ασκήσει έφεση-τελικά μεταθανάτια (!) οι κατηγορίες αποσύρθηκαν) υποστήριζε πως το ζήτημα είναι η αποκατάσταση ενός ιστορικού γεγονότος, και όχι, η νομική (νομικίστική θα έλεγα εγώ) αναγνώρισή του, η οποία ανοίγει τον δρόμο για οικονομικές αξιώσεις των συγγενών αλλά και των ίδιων των θυμάτων, αλλά και ποιός ξέρει για τί άλλο.
Εξάλλου ο ίδιος δήλωνε περήφανα πως είναι Τούρκος το μόνο “λάθος” του ήταν ότι συμπλήρωνε το “Αρμενικής καταγωγής” αυτό όμως δεν υφίσταται κάν αφού το Σύνταγμα της Τουρκίας ορίζει πως το κράτος “με την επικράτεια και το έθνος του, είναι αδιαίρετο” (αρ.3) ότι όλοι οι Τούρκοι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου (αρ.10) και ότι “όλοι είναι δεσμευμένοι στο Τουρκικό κράτος μέσω της υπηκοότητάς του ως Τούρκοι” (αρ.66).
Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις ανάγκες για την “ενότητα του Τουρκικού κράτους”, μιά από τις βασικές αρχές του Κεμαλισμού. Μια μεγάλη δηλαδή συζήτηση…
_______________________
(Συγγνώμη για την “φλυαρία” αλλά άμα ξεκινήσω ξεχνάω να σταματήσω…)
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 2:54 μμ
συμφωνώ απόλυτα με την προλάλλησασα!! η περίπτωση της αρμενικής γενοκτονίας και της παραδοχής της είναι πρώτα απ’όλα θέμα ηθικής εκ μέρους των Τούρκων. από την άλλη αν ξεκινήσουν με την παραδοχή της γενοκτονίας των Αρμενίων πρέπει να αναγνωρίσουν και τις άλλες που έχουν διαπράξει!!
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 4:03 μμ
ωρα δεν ειναι να αναγνωρισθουν και οι υπολοιπες γενοκτονιες που διεπραξαν και διαπρατουν οι Τουρκοι?
θα μου πειτε τα σχολικα βιβλια θα γραφουν σε λιγο οτι οι Ελληνες ηταν λαθρομεταναστες στην Ιωνια…
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 4:08 μμ
@vetdino
μία παρατήρηση: δεν είπα πως η παραδοχή της Γενοκτονίας είναι θέμα “ηθικής” αλλά ζήτημα που αφορά στην εθνική ταυτότητα της Τουρκίας, στην διαλεκτική περί της ιστορίας της. το αναφέρω μόνο για να μην υπάρξει παρεξήγηση αλλά κι επειδή έχω ένα μικρό κόλλημα με τις λέξεις…
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 5:03 μμ
loipon prepei kapoios na dwsei ton orismo ths ‘genoktonias’ gia na kseroume gia ti milame.
H Lena Dibani to eixe kanei auto sto ntokimanter tou Alexis Papachelas gia thn Mikra Asia kai thimamai pws basikh proupothesh htan h uparksh ‘organomenou sxediou’ kata thn eksontosh plhthismou kai oxi apla h mazikothta h otidipote allo apo mono tou…an exei kaneis kana leksikaki orwn tha bohthouse…
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 5:38 μμ
@pelopidas
βάσει διεθνούς δικαίου “Συνθήκης για την πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας” (09.12.1948) στοιχεία μπορείς να βρείς εδώ την παράγραφο “2.2.2. Η έννοια της Γενοκτονίας”.
Επίσης, επειδή είναι για το συγκεκριμένο θέμα, ο Norman Naimark (Fires of Hatred, Harvard University Press, Cambridge, 2001) αναφέρει πως οι “Ενωτικοί” (Ittihadists) οργάνωσαν την εθνική εκκαθάριση πληθυσμών της Ανατολίας με μιά μυστική οργάνωση χρησιμοποιώντας ώς βάση τους το Υπουργείο Πολέμου με τον σκοπό να αντιμετωπίζονται “ιδιαίτερα προβλήματα ασφάλειας”. Ηγέτης της οργάνωσης ήταν ο Dr. Talaat Bahaeddin Sakir.
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 6:03 μμ
όχι δεν το είπες εσύ, εγώ το λέω, πως είναι ΚΑΙ θέμα ηθικής κατά τη γνώμη μου, ΚΑΙ θέμα του εθνικού τους αυτοπροσδιορισμού
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 9:14 μμ
fxaristw elenifergadi polu katatopistiko!
mia giagiaka 102xronwn epizisasa ths katastrofhs ths smirnis me dakria sta matia elege poso adiaforo kai pseftiko ths fainetai to debate gia ton xarakthrismo h oxi ths mikrasiatikhs katastrofhs ws genoktonias..den sumerizotan fainetai thn orthologiki apopsh tou aristofani peri ethnikwn sumferontwn xwris sunesthimatismous….
kai dierotamai pia ta ofelh katopin eorths ths epibolhs kirosewn se mia xwra pou exei kanei sto parelthon genoktonies upo opoiadhpote ennoia….
Οκτωβρίου 14, 2007 σε 11:19 μμ
Καλησπέρα κι από εμένα! Το άρθρο σου είναι από τα λίγα καλά που μπορείς να βρεις στο διαδίκτυο. Δυστυχώς έχει περάσει μια ιδέα στους περισσότερους Έλληνες, ότι είναι αδικημένοι απέναντι σε οποιονδήποτε. Αυτά είναι ιστορίες για μικρά παιδάκια, σαν τα βιβλία της 6ης δημοτικού. Το δικό μου βιβλίο τότε, έγραφε ότι οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων, ποτέ δεν έκαναν καταχτητικό πόλεμο! Βεβαίως, ο Μ. Αλέξανδρος, είναι τόσο μέγας για εμάς όσο δολοφόνος για τους Ιρανούς. Και η Μικρασιατική καταστροφή, στα βιβλία των Τούρκων ίσως να μην αναφέρεται ως “καταστροφή”. Σημαντικές “λεπτομέρειες” για όποιον θέλει να διαβάζει αμερόληπτα την ιστορία και μέσω αυτής να αντιλαμβάνεται την εξωτερική πολιτική της κάθε χώρας. Τώρα πάνω σε αυτά που γράφεις:
Πραγματικά έτσι είναι. Κι αν μιλήσεις με στρατιωτικούς ακόμη χειρότερα!
Αυτό είναι λίγο δύσκολο να το ξέρουμε με σιγουριά. Κανείς δεν γνωρίζει πως μπορεί να εξελιχθεί μια στροφή της Τουρκίας προς την Ε. Ε. . Με την “Έλευση” του Sarkozy νομίζω, πως τα πράγματα γίνονται δραματικά δύσκολα για την Τουρκία. Αν και πιστεύω ότι ο Ερντογάν είναι “γάτος”, τον θεωρώ πολύ μεγάλο πολιτικό, δύσκολα θα μπορέσει να καταφέρει κάτι χωρίς να παραχωρήσει τα δικαιώματα που ζητούν (δικαίως κατ’εμέ) οι Κύπριοι. Κι ακόμη κι αυτό να κάνει με τον Α ή Β τρόπο, πολύ δύσκολο χωρίς να χάσει την στήριξη του Τουρκικού λαού, οι Ευρωπαίοι (Γερμανοί, Γάλλοι) θα του βάλουν κι άλλους όρους. Είναι ξεκάθαρο πως η είσοδος της Τουρκίας στην Ε. Ε. θα αλλάξει κατά πολύ τα δεδομένα, αφού θα είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα πληθυσμιακά αν δεν κάνω λάθος, ενώ οι Γερμανοί θα έχουν σημαντικό πρόβλημα με το ανεπτυγμένο κοινωνικό κράτος που έχουν.
Επίσης, λάβετε υπ΄όψην ότι την υποψηφιότητα της Τουρκίας την στηρίζουν οι Άγγλοι κατόπιν υποδείξεως των Η.Π.Α. αν αυτό αλλάξει τότε οι Τούρκοι κινδυνεύουν να χάσουν ακόμη και τους Άγγλους. Με λίγα λόγια, να τα χάσουν όλα. Πάντως είναι λάθος της Τουρκίας, να μπει στην Ε. Ε. στηρίζοντας τα συμφέροντα των Η.Π.Α. όπως κάνει εδώ και πολλά χρόνια η Αγγλία, αυξάνοντας την αστάθεια που υπήρχε εξ αρχής στην Ε. Ε. .
Και η Γερμανία και η Γαλλία έχουν πολύ δυνατούς οικονομικούς δεσμούς, τόσο με το Ιράν όσο και με το Ιράκ. Άλλωστε ας μην κρυβόμαστε, για το πετρέλαιο γίνονται “όλα”, και η μεγαλύτερη πηγή αυτού είναι στην Μέση Ανατολή.
Για τα υπόλοιπα που γράφεις, δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Καθώς δεν μου αρέσουν πολύ οι conspiracy theories, χωρίς να μπορώ να πω ότι έχεις άδικο ή δίκιο κάπου. Πάντως με την κάθοδο του G.W. Bush και την άνοδο ενός Δημοκρατικού ηγέτη, μπορεί να αλλάξει η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. . Όχι πολύ, αλλά το λίγο που χρειάζεται έτσι ώστε η Ε. Ε. να μπορεί να “επηρεάζει” καταστάσεις προς συμφέρων της.
Οκτωβρίου 14, 2007 σε 11:20 μμ
sorry για κάποιο λόγο δεν έκλεισαν τα tags, δεν έχω κάνει κάποιο λάθος (από όσο βλέπω από το αρχείο σε html που έχω μπροστά μου στο textedit) ίσως είναι το CSS που τα έχει κάνει έτσι. Θα παρακαλούσα τον admin του blog να προβεί σε fixing
Οκτωβρίου 16, 2007 σε 12:00 πμ
@ όλους
Ευχαριστώ για τα comments. Χαίρομαι που κι άλλοι πιστεύουν οτι η Ελλάδα δε μπορεί να πάει μπροστά με ιαχές πατριδοκαπηλείας και συναισθηματισμούς, αλλά με λογική και βλέμμα στο συμφέρον της χώρας μας. Ίσως οι ‘συνετές φωνές’ να μην είναι ακόμα πλειοψηφία, αλλά μπορούν να γίνουν γιατί έχουν πειθώ και την αλήθεια με το μέρος τους. Και πάνω απ’ όλα, όλοι έχουμε το καλό της πατρίδας μας σαν σκοπό.
@ vetdino και johnniebe good
Ιστορικός δεν είμαι, αλλά αν γενοκτονία ειναι ο συστηματικός και σχεδιασμένος αφανισμός ενός λαού, δεν πείθομαι οτι υπάρχει γενοκτονία Ελλήνων. Οι Έλληνες του Πόντου και της Μ. Ασίας υπέστησαν πολλά (και εμένα οι προπαππούδες μου από τη Σμύρνη ήρθαν), αλλά δεν μπορώ να πω οτι οι Τούρκοι οργάνωσαν σχέδιο αφανισμού του Ελληνικού έθνους. Δεστε και τους φάκελους του Παπαχελά στο link πιο κάτω. Γενικά τα περί γενοκτονίας είναι θέμα ορισμού. Στο παρελθόν μας με την Τουρκία έχει χυθεί πολύ άιμα και από τις δυο πλευρές. Άλλωστε δεν ζητά και επίσιμα η Ελλάδα κάτι για γενοκτονία. Πέρα όμως από την ιστορία του πράγματος, ας κοιτάξουμε και τα συμφέροντα της χώρας μας σήμερα.
@ ελένη
Τα κείμενα σου μ’ αρέσουν πολύ. Φαίνεται οτι το ‘χεις “σπουδάσει” το πράγμα, ε; Να συμπληρώσω κι εγω οτι η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει τη γενοκτονία, γιατί μια τέτοια νομική πράξη θα σήμαινε αποζημιώσεις, ποινές από διεθνή δικαστήρια, τάσεις διάσπασης του κράτους. Είναι δηλαδή θέμα ζωτικής σημασίας. Η Τουρκία δεν υφίσταται ως “έθνος”. Ένα συνοθήλευμα λαών είναι που ο Κεμάλ του είπε οτι είναι έθνος. Γι΄αυτό δεν θα αναγνωρίσει ποτέ πράξεις που μπορούν στο μέλλον να την διασπάσουν.
@ πελοπίδα
Καλά κάνεις και αναφέρεις την εκπομπή του Παπαχελά, την έχω δεί και νομίζω οτι η γιαγιά θα συμφωνούσε μαζί μου. Έλεγε οτι ολα αυτά συνέβησαν στο παρελθόν, άνθρωποι έχουν πονέσει, κλάψει, υποφέρει, αλλά είναι παρελθόν. Δε βλέπει σε τι θα εξυπηρετούσε σήμερα η ανακίνηση του αιτήματος περί γενοκτονίας. Επίσης κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μιλάει και για τα εγκλήματα των Ελλήνων στους Τούρκους κατά την απόβαση στη Σμύρνη. Και για όσους δεν έχουν δει την εκπομπή θα τη βρείτε στο παρακάτω link. Αξίζει.
http://video.google.com/videoplay?docid=-3258113938671545008
Οκτωβρίου 16, 2007 σε 12:32 πμ
@ atma
Καλά τα λες, αλλά μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο. Να πω π.χ. οτι έχω μιλήσει με Ιρανούς για τον Μ. Αλέξανδρο και δεν τον βλέπουν καθόλου όπως εμείς βλέπουμε τον Ξέρξη, αναγνωρίζουν τον πολιτισμό που έφερε στην περιοχή, τις τέχνες, τα γράμματα και αυτό είναι προς τιμή τους. Επίσης και οι Τούρκοι την Μικρασιατική μας καταστροφή ως μεγάλη νικη τους τη γιορτάζουν, άρα δεν είμαστε οι μόνοι που βλέπουμε την ιστορία μονόπλευρα.
Γενικά η ισορροπία μεταξύ ιστορικής αλήθειας και τόνωσης του εθνικού φρονήματος είναι λεπτή. Πιστεύω οτι για να υπάρχει ένα έθνος πρέπει να σέβεται και να διδάσκεται την ιστορία του, αλλά και τους μύθους του. Όμως τα ιστορικά γεγονότα δεν θα πρέπει είναι τα μόνα που καθορίζουν τη μελλοντική πορεία της χώρας. Να μάθουμε από τα λάθη μας, να τιμήσουμε τους ήρωες μας, αλλά να κοιτάξουμε και μπροστά, να δούμε το μελλοντικό μας συμφέρον, να ξανασταθμίσουμε τις ισορροπίες και να δημιουργήσουμε νέες προοπτικές για τον πολιτισμό, το εμπόριο και την οικονομία μας.
Για την ευρωπαική πορεία της Τουρκίας συμφωνώ, είναι μεγάλο θέμα και η στάση της Ελλάδας είναι σωστή γιατί δεν αφήνει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να κρυβονται πίσω από το βέτο της Ελλάδας κσι τους αναγκάζει να πάρουν θέση για ένα θέμα που τους καίει.
Για τη στάση της Αμερικής, όντως δεν είχα σκοπό να γράψω conspiracy theory (αν και μάλλον έγραψα), και εγώ τα απεχθάνομαι. Απλά προσπαθώ να εξηγήσω αυτή τη φαινομενική διγλωσσία στην εξωτερική πολιτική της Αμερικής την οποία δεν έχουμε συνηθίσει στο παρελθόν.
Υ.Γ. Τα tags τα έφτιαξα
Οκτωβρίου 16, 2007 σε 2:32 πμ
@ pelopidas
Ξαναείδα την σκηνή με τη γιαγιά στους Φάκελους του Παπαχελά για την Μικρασιατική καταστροφή. Παραθέτω τα σοφά της λόγια:
“Αυτά συνέβησαν στο 1922. Και έρχονται σήμερα να μας ρωτήσουν και να μας πουν για την καταστροφή και γι’ αυτούς που χάθηκαν, τι να το ονομάσουμε μνήμη ή γενοκτονία; Ποιος ζει σήμερα ύστερα απο 80 τόσα χρόνια να ξέρει για να πει το σωστό ποιο είναι; Δεν μας ενδιαφέρει, ούτε μνήμη θέλουμε, ούτε γενοκτονία, εμείς το ξέρουμε.”
Η γιαγιά 102 χρονών έχοντας εκδιωχθεί από τον τόπο που μεγάλωσε, έχοντας δει το σπίτι της να καίγεται, δείχνει το δρόμο σε μας τους νέους. Μας δείχνει μπροστά. Εμείς πρέπει να πάρουμε μαθήματα από την ιστορία και να προχωρήσουμε.
Οκτωβρίου 16, 2007 σε 8:46 μμ
Καλησπέρα, thnx για τα tags. Το παραπάνω σχόλιο για τους Ιρανούς ήταν (προφανώς) άστοχο. Έκανα απλώς μια υπόθεση, δεν γνωρίζω κάποιον Ιρανό προσωπικά.
Κι εγώ με χαρά βλέπω ότι και άλλοι τα βλέπουν “έτσι” τα πράγματα.
Οκτωβρίου 16, 2007 σε 11:47 μμ
[...] σύχνα αφήνομαι, κι ανοησίες θα πω, άλλοτε σοβαρεύομαι, στη Φρουτοπία [...]
Οκτωβρίου 26, 2007 σε 9:03 μμ
[...] Ξαναγράφω ό,τι έγραφα πριν από δύο βδομάδες σε προηγούμενο ποστ για τις επιπτώσεις των σχέσεων Τουρκίας-Αρμενίας-ΗΠΑ [...]