Ο Χριστόδουλος, οι παπάδες και ο δικός μας καθρέφτης…

Πέσαν τα κοράκια να φάνε τον Χριστόδουλο πριν καν καλά-καλά τελειώσει η εγχείρηση του. Να σας προλάβω. Μακριά από μένα η Χριστοδουλο-λαγνεία, η θρησκοληψία και η εκκλησιο-μανία. Αγαναχτώ με την ανάμιξη εκκλησίας-πολιτικής και την βρωμιά που υπάρχει μέσα στην εκκλησία (όπως και σε άλλους χώρους της κοινωνίας, φυσικά). Αλλά δεν παύω να είμαι άνθρωπος. Όμως ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Θα ξέρετε μάλλον οτι η μεταμόσχευση ήπατος στον Χριστόδουλο δεν έγινε χτες λόγω πολλών μεταστάσεων. Πρακτικά, αυτό σημαίνει οτι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και μοιραία. Δεν πέρασε λοιπόν ούτε μια μέρα και ο συνήθης ύποπτος Χρυσόστομος Ζακύνθου έκανε την παρακάτω δήλωση (την γράφω ακριβώς όπως την έκανε και όχι όπως την παραφράζει το in.gr): «Είναι πάρα πολύ φυσικό να ξεκινήσουν (σενάρια διαδοχολογίας) από την ώρα που ο αρχιεπίσκοπος έχει μία ασθένεια η οποία δεν είναι ιάσιμη. Θα παραταθεί η ζωή του όσο θέλει ο Θεός, αλλά δεν έχει ελπίδα διαιώνισης, δηλαδή δεν μπορεί να παραμείνουν τα πράγματα σε εκκρεμότητα. Ενώ μέχρι τώρα δεν ήταν ηθικό να το συζητάμε, σήμερα νομίζω οτι είναι καιρός του.» Βάστα ρε Χρυσόστομε, βάστα! Άλλος Μπένυ μας βρήκε. Στις εννιά του μακαρίτη, άλλον έβαλε στο σπίτι; Ούτε καν αυτό. Δείτε το video με τις δηλώσεις του εδώ.

Όσο κι αν δεν τον «πάω» τον Χριστόδουλο, όσο κι αν θεωρώ οτι δεν του αξίζει να θεωρείται «πνευματικός» ή έστω θρησκευτικός ηγέτης, δε μπορώ να μην τα πάρω με την στάση των υπόλοιπων ιεραρχών που ξεκίνησαν ήδη να φαγώνονται για τη διαδοχή. Μα έχουν ξεχάσει τι είναι; Που πήγαν τα «αγαπάτε αλλήλους», η πίστη στο θαύμα, η εγκράτεια, η ταπεινότητα (hot hot λέξη, το ξέρω), η μετριοφροσύνη; Αν μη τι άλλο, αυτά δεν πρεσβεύει ο Χριστιανισμός; Άντε να κατανοήσω οτι τέτοιες αξίες δεν έχουν χώρο στο ρεαλισμό της πολιτικής (βλέπε ΠΑΣΟΚ τώρα, αλλά και όλα τα κόμματα κατά καιρούς), αλλά ούτε οι πρεσβευτές του Χριστιανισμού; Μα ούτε τα προσχήματα; Και μη νομίζετε οτι τα λέω αυτά γιατί είναι «άδικη» η συμπεριφορά για τον Χριστόδουλο. Κι αυτός τα ίδια θα έκανε. Απλά αγαναχτώ.

Είσαι ρομαντικός, θα μου πείτε. Ίσως. Όμως δεν μπορώ να μην πω οτι έχω γνωρίσει και παππάδες που ένιωσα οτι μιλούσαν για αγάπη και το εννοούσαν, που το έκαναν πράξη με φιλανθρωπίες, κινητοποιώντας τον κόσμο, χρησιμοποιώντας τη δύναμη που έχει η εκκλησία για έναν καλό σκοπό. Γιατί δεν είναι αυτοί μητροπολίτες; Μήπως τελικά για να φτάσεις ψηλά πρέπει να διαφθαρείς; Αρνούμαι να το δεχτώ. Πάλι ρομαντικός, θα μου πείτε.

Κι όμως όχι. Ρεαλιστής είμαι. Ας σκεφτούμε τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Τι κάνει το ποίμνιο που πάει στις εκκλησίες και επευθημεί τους ιεράρχες αυτούς, τι κάνουν αυτοί που τους συγκαλύπτουν, τι κάνουν αυτοί που ψηφίζουν με κριτήριο ποιος είναι φιλικός στην εκκλησία και ποιος όχι; Τι κάνουν αυτοί που κριτικάρουν την εκκλησία για τον «έκκλιτο βίο» της ενώ οι ίδιοι κάνουν τα ίδια και χειρότερα, αλλά δεν πειράζει αφού δεν είναι παπάδες; Κι αυτοί που ως «δίκαιοι τιμωροί» μόνο σαμπάνιες δεν ανοίγουν τώρα πάνω από τον άρρωστο Χριστόδουλο; Ζητάμε από τους ιεράρχες να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που η ίδια η κοινωνία προσκυνά. Όμως αντί να ζητάμε από αυτούς να αλλάξουν, γιατί δεν κοιτάμε στον καθρέφτη πρώτα; Ίσως αυτό που θα δούμε να μας τρομάξει περισσότερο. Τελικά, μήπως για να φτάσεις ψηλά πρέπει απλά να ταυτιστείς με αυτό που η κοινωνία πρεσβεύει;