Μια (αυτο)σαρκαστική περιγραφή για ό,τι ΔΕΝ θα γίνει στη συνάντηση με τους bloggers
Από aristofanis
Αρχές Οκτωβρίου 2007. Βρισκόμαστε σε ένα από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία της πρωτεύουσας. Κόσμος πολύς είναι μαζεμένος. Κάμερες, δημοσιογράφοι και κακό, όλοι έξω από το αμφιθέατρο του ξενοδοχείου. Το κόκκινο χαλί έχει στρωθεί, οι καλεσμένοι κρατώντας τις περιζήτητες προσκλήσεις καταφθά- νουν. Δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοια δημοσιότητα, την προηγούμενη φορά που βγήκαν βόλτα φορούσαν μαύρα και ήταν λίγο καταθλιπτικά, όμως σήμερα αποφάσισαν να είναι χαρούμενοι. Ο ζωηρός πιτσιρίκος, η χαμογελαστή σαλάτα, το καλτσόβρακο με νέες δημιουργίες, ο Θέμης άρτι αφιχθείς από την υπερδύναμη, ο σεβαστός ορθόδοξος, η ψιλικατζού με τα τσιγάρα της, ο φιλελεύθερος κόκκορας, ο καρπίδης με τα μαλλιά κοτσίδα και πολλοί άλλοι, όλοι σας λέω. Είναι οι bloggers. Αφήσαν πάλι τα πληκτρολόγια και ήρθαν για κουβέντα. Λίγο απόμερα στέκονται δυο άγνωστοι με την πρόσκληση στο χέρι, ο voreas και η once atlantean. Χαμένοι στο πλήθος, άλλα έτοιμοι γι’ αυτό που τους έλαχε να κάνουν…
Ο Μπένυ τους καλωσορίζει όλους με χαμόγελο, τι κάνετε, ευχαριστώ που ήρθατε, μα βέβαια, όλα θα τα πούμε, ε εσύ παιδί με την κάμερα, έλα από δεξιά να έχεις καλύτερη οπτική γωνία, έλα απο δεξιά, μα έλα που σου λέω τώρα, Μίμη και συ εδώ, τι καλά. Μπαίνουν όλοι στην αίθουσα. Ντρινκς και αναψυκτικά. Καφές δεν σερβίρεται. Ο Μπενυ κάνει παιχνίδι μέχρι να μπούνε όλοι και να κλείσουν οι πόρτες. Δυστυχώς κάμερες δεν επιτρέπονται μέσα στο αμφιθέατρο. Μόνο η πρέζα tv, αλλά αυτή δεν πιάνεται. Από σεβασμό στην ανωνυμία των bloggers, του είπαν οι σύμβουλοι του. Το δέχτηκε. Άλλωστε και στη λέσχη έτσι κάνουν. Αχ, η λέσχη, τι ωραία που θα ήταν να τον είχαν καλέσει κι αυτόν. Αλλά μόνο την Άννα και τον αντίπαλο του κάλεσαν. Θα τους δείξει όμως, τα επόμενα χρόνια θα τον παρακαλάνε. Ξαφνικά, οι σκέψεις του διακόπτονται, κάτι κινείται στην πόρτα. Δυο τύποι μπαίνουν την τελευταία στιγμή λίγο πριν η πόρτα κλείσει. Δεν τους έχει δει ποτέ πριν, αλλά τους αναγνωρίζει, μα πώς θα μπορούσε να μην τους αναγνωρίσει; Πάει προς το μέρος τους.
O voreas και η once atlantean στέκονται έξω από το αμφιθέατρο και περιμένουν να μπουν όλοι. Έχουν λίγο άγχος, αλλά αισθάνονται τυχεροί που ο κλήρος έπεσε σ΄αυτούς από όλους τους bloggers του Καρότου και Μαστιγίου (Κ&Μ) να φέρουν εις πέρας την πρώτη αποστολή. Ήρθε η ώρα. Μπάινουν δυναμικά στο αμφιθέατρο. Ο voreas φοράει ένα χαβανέζικο πουκάμισο γεμάτο καρότα και η once atlantean φοράει πορτοκαλί μπούργκα για να μην την αναγνωρίσει κανείς και χάσει την ανωνυμία της. Μετράει πολύ αυτό γι΄αυτήν. Όπως και για όλους τους bloggers, βέβαια. Και οι δύο μαζί κρατάνε ένα καλάθι καρότα για τον Μπένυ. Για να σου δώσουν δύναμη και βιταμίνες, θα του πουν. Σαν γνήσιοι μυστικοί πράκτορες όμως, δεν θα αποκαλύψουν τι πραγματικά σκοπεύουν να κάνουν… Τον βλέπουν στο κέντρο να μιλάει σε μια παρέα. Ο Μπένυ φαίνεται κι αυτός να τους αναγνωρίζει. Πώς θα μπορούσε να μην τους αναγνωρίσει άλλωστε, έτσι όπως είναι; Έρχεται να τους καλωσορίσει.
Τακτικός επισκέπτης του Κ&Μ, ο Μπένυ δεν θέλει να έχει τον vorea και την once atlantean εχθρούς του, ξέρει να παίζει το παιχνίδι των media. Κι αυτοί το ξέρουν. Όλα πάνε βάση σχεδίου. “Για να σου δώσουν δύναμη και βιταμίνες, Μπενίτο” ξεστομίζει η once atlantean δίνοντας του τα καρότα, και αμέσως δαγκώνει τα χείλη της ελπίζοντας ο Μπένυ να μην κατάλαβε το υπονοούμενο που της ξέφυγε. Ο Μπένυ παίρνει τα καρότα. Τα κατάφερα, σκέφτεται. Μου δίνουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν, ΚΑΡΟΤΑ. Με εμπιστεύονται. Είναι κι αυτοί με το μέρος μου. Άλλη μια συμμαχία με ανθρώπους που κατευθύνουν την κοινή γνώμη. Είμαι ευτυχισμένος. Η νίκη έρχεται. Σε λίγες μέρες δεν θα είμαι πια μελλοντικός ηγέτης. Θα είμαι απλά ΗΓΕΤΗΣ.
Θαμπωμένος από περηφάνια, ο Μπένυ γυρνά για να ανέβει στο βήμα να μιλήσει στους bloggers. Θα τους κερδίσει, το ξέρει. Όμως δεν προσέχει. Δεν ακούει. Δεν μπορεί να φανταστεί τι γίνεται πίσω του. Ο voreas και η once atlantean, ωσάν άλλοι…άτλαντες, βγάζουν από τις τσέπες τα εργαλεία τους. Είναι αυτά τα ίδια εργαλεία με τα οποία παίζαν ως έφηβοι, αλλά τώρα έχουν πάρει άλλη χρήση. Ορμάνε στον Μπένυ. Η δύναμη με την οποία τα μαστίγια χτυπούν την πλάτη του μελλοντικού ηγέτη τον ξυπνάει από το όνειρο που έχει φτιάξει για τον εαυτό του. Και δυστυχώς δεν είναι και οι κάμερες εκεί για να το καταγράψουν! Όλοι γύρω του φωνάζουν. “Τούρκογλου, Τούρκογλου, Τούρκογλου!!!”. Χάος. Οι bloggers, εκτός από ακέραιοι, αποδεικνύονται και απρόβλεπτοι.
Λίγες μέρες αργότερα ο Μπένυ, καταγγέλοντας την επίθεση ως ασύμετρη απειλή οργανωμένη από τον αντίπαλο του, εκλέγεται πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο αντίπαλος του καταλήγει να ζυγίζει καρότα στη λαική. Το κάνει καλά γιατί 3,5 χρόνια τώρα είχε συνηθίσει να ζυγίζει τα βαρίδια στο κόμμα του και να προσπαθεί να ισορροπεί. Μόνο που στο τέλος κατάλαβε οτι η ζυγαριά ισορρόπησε για άλλο λόγο. Έμεινε απλώς άδεια. Όμως δεν το βάζει κάτω. Έχει ήδη ξεκινήσει δικό του blog όπου κατακεραυνώνει τον Μπένυ, πάντα με nickname βέβαια γιατί είναι και καλό παιδί. Και ετοιμάζεται για την επιστροφή. Μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Όσο για τον vorea, την once atlantean και τους υπόλοιπους bloggers του Κ&Μ δε μπορώ να σας πω πολλά. Γυρνάνε ανά την Ελλάδα με την γνωστή αμφίεση (κατά τα πρότυπα της άλλης φοβερής μυστικής πρακτόρισας, Ντάλιας) και αναλαμβάνουν αποστολές καρότου και μαστιγίου. Προσέχτε. Μήπως ο επόμενος είναι ένας από σας;
UPDATE – 28/9/07
Δείτε το καταπληκτικό σκίτσο του vorea που φαίνεται στην αρχή του κειμένου.
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 2:12 μμ
Με μεγάλες δόσεις αυτοσαρκασμού και αλληλεγγύης προς όλους τους bloggers. Οι Αποστολές Κ&Μ ξεκίνησαν με αφορμή ένα σχόλιο εδώ και σκοπεύουν να συνεχιστούν με νέες περιπέτειες.
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 5:58 μμ
χεχεχε…
ο Μπενι πηρε μια πρωτη γευση.
το δικτυο ειναι εξισου σκληρο με την πολιτικη Μπενι μου.
και εχει και χτυπηματα κατω απο την ζωνη, οπως στην πολιτικη.
ξανα χεχεχε…
και τωρα θα σε περιλαβουμε οι υπολοιποι νεομπλογκερ* μου, σε εντιμο ομως αγωνα, οχι οπως κανετε στην πολιτικη οι πολιτικοι – γραφε εσυ και εμεις θα σχολιαζουμε.
ΥΓ. θα ζητησω πνευματικα δικαιωματα για την εκφραση.
(νεομπλογκερ – οπως λεμε νεοπλουτος, νεοελληνας, κτλ)
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 5:59 μμ
dont’ dont’ dont’
dont’ take my carots…
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 8:16 μμ
Πριν αποκαλύψω τι πραγματικά έγινε εκείνη τη μοιραία για τη blogόσφαιρα νύχτα, επιθυμώ να επιπλήξω με δριμύτητα το Βορέα:
Δεν φτάνει που τόσες μέρες καταθέτω στο Καρότο τον πνευματικό μου κάματο και έχω αφήσει το δικό μου blog στη μοίρα του, ο κ. Βορέας έως και σήμερα τα ξημερώματα δεν ήξερε ότι είμαι γυναίκα! Ούτε ένα “κλικ” στο user name μου, Βορέα; Ούτε ένα;!
Και τώρα….
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 9:44 μμ
Μια blogger θυμάται:
“Ο Αριστοφάνης δεν θέλει να πει την αλήθεια…. Πράγματι, εκείνο το βράδυ, έχοντας αποδεχτεί με τιμή την αποστολή που μας είχε αναθέσει το Καρότο, πήγαμε να βρούμε τους πλανεμένους από το κάλπικο ενδιαφέρον του Μπένι για τις ανησυχίες των Ελλήνων bloggers. Αν και Οκτώβρης, η νύχτα ήταν ψυχρή και σκοτεινή.
“Ευτυχώς που φόρεσες μπούργκα”, μου είπε ο Βορέας. “Τι μάρκα είναι;”
“Σανέλ”, του απάντησα, “αλλά μου είναι λίγο μεγάλη”.
“Δεν είχε στο νούμερό σου;”.
“Είχε, αλλά δεν μου αρέσουν τα πουά. Την ήθελα μονόχρωμη”.
“Σου πάει”, απάντησε εκείνος. “Αυτό το μοβάκι δένει γαμάτα με τα μάτια σου…” (όχι πορτοκαλί, Αριστοφάνη! Για όνομα του Θεού….!) Το βλέμμα του Βορέα ήταν βαθύ και σκοτεινό. Μια υποψία πέρασε από το μυαλό μου; Λες;
Δεν πρόλαβα να σκεφτώ τίποτα άλλο. Οι πύλες του γυάλινου οικοδομήματος άνοιξαν και μια γυναικεία μεταλλική φωνή κάλεσε από τα μεγάφωνα τους “απανταχού Έλληνες bloggers να προσέλθουν για τη μνημειώδη συνάντησή τους με το μελλοντικό ηγέτη του Πασόκ, της χώρας, του Μονακό, του Λίχτενστάιν, των Σκοπίων, των πέντε ηπείρων και των εφτά θαλασσών, και προσεχώς και του Κρόνου!” Κοιταχτήκαμε με το Βορέα φοβισμένοι.
“Καλά, ε….”, ψιθύρισε εκείνος κι η φωνή του έτρεμε. “Ο τύπος είναι χειρότερος κι απ’τη Βέρα Λάμπρου!”
“Χέσε μέσα”, του απάντησα και μπήκαμε στην αίθουσα.
Ακόμα νιώθω το κεντρί της ενοχής να με τσιμπάει. Γιατί δεν είδα; Γιατί δεν πρόσεξα; Η φάλαγγα του Μπένι, οι άντρες με τα μαύρα και τα γυάλινα βλέμματα δεν ξεκολλούσαν τα μάτια τους από πάνω μας. Η αλήθεια είναι ότι η μπούργκα μού πήγαινε πολύ, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος που με κοιτούσαν με το σκοτεινό τους βλέμμα, ενώ οι δυνατοί μυώνες τους σκλήραιναν κάτω από τα πουκάμισά τους με κάθε τους κίνηση και οι φλέβες στους λαιμούς τους πετάγονταν με κάθε νεύμα και….! Συγγνώμη, ξεχάστηκα….
Τα γυάλινα βλέμματα ήταν ακόμα καρφωμένα πάνω μας όταν επί τέλους καθίσαμε στις θέσεις μας. Ο Βορέας, ανήσυχος από το απόγευμα για το αν στη συγκέντρωση θα είχε καφέ, είχε φέρει φραπέ και πιτσίνια. Άνοιξε το σακουλάκι με ανατριχιαστικό θόρυβο.
“Είσαι καλά, άνθρωπέ μου;”, τον ρώτησα. “Φραπέ και πιτσίνια;! Μα, τι έχει πάθει ο μεταβολισμός σου;;”
Ο Βορέας με κοιτούσε σκυθρωπός.
“Θέλεις κι εσύ;”, με ρώτησε.
” Όχι”, απάντησα κοφτά. “Και σταμάτα να πατάς τη μπούργκα μου! Δεν έχω καμία όρεξη να την τρέχω στο καθαριστήριο!”.
Με κοίταξε πληγωμένος. Μετάνιωσα. Αυτή η αποστολή είχε κάνει τα νεύρα μου κουρέλια. “Αμέσως μόλις ξεμπερδέψουμε και γυρίσουμε στο στρατηγείο ασφαλείς, θα ζητήσω από το Βορέα να με συγχωρέσει”, σκέφτηκα.
Καθόμαστε σιωπηλοί για ώρα και οι υπόλοιποι bloggers είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν όταν, με μια εκκωφαντική εισαγωγή, το Carmina Burana άρχισε να παίζει στη διαπασών και ο Μπένι, κρατώντας στο ένα χέρι έναν τεράστιο φωσφοριζέ Πασοκικό Ήλιο και στο άλλο μαλλί της γριάς, όρμησε σαν κεραυνός στην αίθουσα και άρπαξε τον πρώτο blogger που βρήκε μπροστά του από τα μαλλιά.
“Ποιός είσαι εσύ;!’, ούρλιαξε εκτός εαυτού. “Ρωτάω, ποιός είσαι;; Είσαι ο πιτσιρίκος; Είσαι ο Πελοπίδας; Είσαι μήπως αυτό το κτήνος ο Once Atlantic;; Όποιος κι αν είσαι, όποιοι κι αν είστε όλοι σας, τώρα θα καταλάβετε πού έχω γραμμένους κι εσάς και τα bloggάκια σας, τσογλάνια!”.
Γύρισε έξαλλος προς την αίθουσα και τους εμβρόντητους Έλληνες bloggers: “Το καλύτερο blog είναι το δικό μου!!!”, ούρλιαξε και ο Ήλιος του Πασόκ έτρεμε σαν φύλλο στα χέρια του. “Κανένα άλλο δεν πιάνει μία μπροστά του, ακούτε, κωλόπαιδα; Δεν θ’ αφήσω ρουθούνι, δεν θα αφήσω blog που να μην το χακέψω, να μην το καταστρέψω! Εγώ είμαι ο καλύτερος Έλληνας blogger, εγώ έχω τα καλύτερα posts, εγώ έχω τους περισσότερους anonymous’s που με λατρεύουν!” και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί, πριν ακόμα ο Βορέας προλάβει να καταπιεί το τελευταίο πιτσίνι, ο Μπένι στράφηκε στους άντρες του. “Γρήγορα!!”, βροντοφώναξε, “γρήγορα, πιάστε τους όλους, μη σας ξεφύγει κανείς! Και προπαντός αυτή εκεί με τη μπούργκα! Είναι το χρώμα μου κι η Ριμική μου το είπε καθαρά: “Αν συνεχίσεις”, μου είπε “να μασαμπουκιάζεις ό,τι βρεθεί στο δρόμο σου, μόνο σε μπούργκες θα μπαίνεις!”". “Γρήγορα!!”, ούρλιαξε ξανά, και τότε είδα έντρομη τους θεογκόμενους της φάλαγγας να πλησιάζουν απειλητικά προς το μέρος μας και το Βορέα, χεσμένο πάνω του, να φτύνει εκείνο το τελευταίο πιτσίνι που του είχε καθίσει στο λαιμό.
“Γρήγορα, γρήγορα, Once Atlantean, ανάθεμα το nick που πήγες και βρήκες, θες μια ώρα να μοντάρεις τη γλώσσα σου για να το πεις, μα τόσο ηλίθια είσαι, πού ξανακούστηκε συνωμοτικό nick-μια-ώρα-δρόμος;!”, κραύγασε στ’ αυτί μου αρπάζοντάς με από τα μανίκια της ωραίας, μοβ Σανέλ μπούργκας μου και τραβώντας με μακριά από τις άρπαγες των τεκνών. Ανοίξαμε δρόμο όπως-όπως μέσα στο πλήθος των κοψοχολιασμένων bloggers, ενώ ο Μπένι παραληρούσε ακόμα πεσμένος ανάσκελα, παρασέρνοντας στο διάβα μας λάπτοπς, δαχτυλογραφημένες σελίδες και σατέν μαξιλάρια για τον πωπό που έπεφταν από τα χέρια των τρομοκρατημένων, πλανεμένων blogανθρώπων… “Μα, καλά!”, βλαστήμησε ο Βορέας, προσπαθώντας να ξεμπερδέψει τα πόδια του από ένα κόκκινο μαξιλαράκι-φράουλα που μόλις είχε πέσει από τα χέρια μιας φοιτήτριας με κίτρινες λεοπάρ γόβες. “Πού νόμιζαν οι μαλάκες ότι πήγαιναν, μου λές;! Στο Ηρώδειο;;”
Άγιο είχαμε και γλιτώσαμε. Τρέχοντας αλαφιασμένοι, καταφέραμε να αποσπαστούμε από το μπούγιο των ανυπεράσπιστων ανθρώπων και λίγο αργότερα να βρούμε καταφύγιο στο Σεντράλ, στο Κολωνάκι. Μπήκαμε μέσα με απόλυτη φυσικότητα, σίγουροι ότι δεν πρόκειται να τραβήξουμε την προσοχή και είχαμε δίκιο. Σε κανέναν δεν έκαναν εντύπωση η μπούργκα μου και τα καρότα που ξεχύνονταν από τις τσέπες του Βορέα. Αφού καθίσαμε με άνεση σ’ έναν καναπέ κι ανάψαμε τσιγάρο, παραγγείλαμε από ένα μοχίτο.
“Τσιν-τσιν”, μου έκλεισε το μάτι με νόημα ο Βορέας. Τον κοίταξα σιωπηλή, περιμένοντας…
“Καλά, ε;”, μου ψιθύρισε στ’ αυτί σκύβοντας ακόμα πιο κοντά μου…. “Σου έχω πει ότι αυτό το μοβάκι πάει γαμάτα με τα μάτια σου….;”
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 10:33 μμ
kala polu pitsiriko diabazete edw mesa…
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 10:45 μμ
Προς Τσάτσο (τίνος;):
Δεν φταίει ο πιτσιρίκος, φίλε μου…. Είναι το αναθεματισμένο το γονίδιο (Aristofanis, remeber?) που πάει από γενιά και γενιά και μας έχει καταστρέψει. Διότι, όπως βέβαια γνωρίζεις κι εσύ, το χιούμορ μόνο προσωρινά εμφανίζεται ως φέρον πλήγμα στα κακώς κείμενα, στους κακώς άρχοντες και στα δεινά γενικώς. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει με το χιούμορ είναι ότι δίνει την ψευδαίσθηση σε όσους το μετέρχονται ότι αντιδρούν και ότι αποδυναμώνουν αυτό που τους πλήγωσε χλευάζοντάς το. Και ικανοποιημένοι με την ψευδαίσθηση αυτή, δεν κάνουν τίποτα άλλο για να εξουδετερώσουν αληθινά και οριστικά αυτό που απλώς χλεύασαν.
Τόσο απλά….
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 11:12 μμ
dhl ama se strimoksei kapoios se mia gonia kai se arxisei stis maxeries esu tha tou les ‘to allo me ton toto’?
..den einai oratos o kundinos koukla giauto kanoume plaka…apla ton ftiaxnoume sto mualo mas kai gemizoume etsi thn axarh zwh mas….’einai epikundino na zeis me asfalia’ eixe pei kapoios kai auto akribws exoume pathei oloi…
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 11:38 μμ
Προφανώς δεν έγινε αντιληπτό το πνεύμα του ως άνω σχολίου μου…. Τουλάχιστον όμως, ανακαλύψαμε αυτόν που όλοι ψάχνουν ως σπάνιο πετράδι, αυτόν που “ζει με ασφάλεια” και “δεν βλέπει κίνδυνο” ούτε στη Νεοπολεμική ατμόσφαιρα της υφηλίου (ο όρος “Νεοπόλεμος” είναι του Έκο, δεν διεκδικώ το “κλόπιράιτ”), ούτε στην επαπειλούμενη ασφάλεια των εμβίων όντων (τα τετράποδα θηλαστικά εξαφανίζονται από το οικοσύστημα, τα δίποδα θα αρχίσουν κι αυτά να λιγοστεύουν αν πληθύνει κι άλλο ο αριθμός αυτών που διαβιούν κάτω από το όριο φτώχειας), ούτε στις συρρικνούμενες ελευθερίες των ανθρώπων, ούτε στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ούτε στην εξουδετέρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, ούτε στις προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις, ούτε στα μολυσμένα στρώματα της ατμόσφαιρας, ύδατα και εδάφη, ούτε στον ολοκληρωτισμό της κατ’ επίφασην δημοκρατίας του δυτικού κόσμου, αλλά ούτε και στον ολοκληρωτισμό της μη δημοκρατίας του υπολοίπου κόσμου, ούτε στην αύξηση των θανατηφόρων ασθενειών, ούτε στα μεταλλαγμένα τρόφιμα, ούτε στην αγριότητα των ανθρώπινων κοινωνιών, ούτε στο μαρασμό των ιδεολογιών και στην έλλειψη των συναισθημάτων…
Είναι άραγε επικίνδυνο να ζεις με ασφάλεια ή είναι επικίνδυνο να ζεις στη γυάλα;
Σεπτεμβρίου 26, 2007 σε 11:41 μμ
opou koitas ekei blepeis agaphth….
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 12:12 πμ
Εσείς, δηλαδή, κατά πού ατενίζετε, φίλτατε;
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 12:23 πμ
egw pou les koitaw pros ti mousikh….kai blepw mono fws!!!
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 12:37 πμ
Αν γράφετε μουσική, θα πρότεινα να κοιτάξετε και πουθενά αλλού, γιατί η μουσική, καθώς γνωρίζετε, εμπνέει και εμπνέεται και για να εμπνεύσει πρέπει να εμπνευστεί. Για το καλό της δημιουργίας και μόνο, μη μένετε κλειστό σύστημα, αγαπητέ!
(Προτείνω να συνεχίσουμε αύριο που θα ξημερώσει ο Θεός τη μέρα του γιατί νύσταξα. Εν τούτοις, χάρηκα για τη γνωριμία. Περάστε κι απ’ το blog μου καμιά μέρα…)
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 12:45 πμ
Και μετά την ενδιαφέρουσα στιχομυθία μεταξύ once atlantean και tsatsou συνεχίζω.
Στο αμφιθέατρο επικρατεί πανικός. Ο Μπένυ μετά το χτύπημα των μαστιγίων χάνει τον έλεγχο και πέφτει. Βάλτε τον να καθίσει, βάλτε τον να καθίσει τον άνθρωπο, ακούγεται κάποιος να λέει. Ο voreas και η once atlantean τρέχουν να βγουν για να μην τους πιάσουν. Μέσα στην αναμπουμπούλα χάνουν ο ένας τον άλλο. Η once atlantean είναι μόνη. Προσπαθεί να βρει την έξοδο του ξενοδοχείου. Μάταια. Ξαφνικά τραντάζεται. Ένα χέρι την γραπώνει. Δεν είναι ο voreas. Είναι ο προσωπικός φρουρός του Μπένυ. Την στριμώχνει στη γωνία. Βγάζει μαχαίρι και απειλεί να την αρχίσει στις μαχαιριές αν κάνει την παραμικρή κίνηση. (Bzzzzz….παράσιτα….το άλλο με τον τοτό….Bzzzzz….επανασύνδεση) Η once atlantean παγώνει. Αυτό δεν είχε προβλεφθεί από το σχέδιο. Το μαστίγιο το άφησε μέσα στο αμφιθέατρο, τα καρότα της έπεσαν στο δρόμο. Είναι άοπλη. Μόνο τα τσιγάρα της έχει. Και ο voreas πουθενά…
Και τότε συμβαίνει το απίστευτο. Γυρνάει το κεφάλι της προς τη πόρτα του αμφιθεάτρου. Κοιτάει με έκπληξη. “Που κοιτάς, που ατενίζεις;” ρωτάει ο τύπος με το μαχαίρι. Είναι ο Μπένυ. Έχει σηκωθεί και κάνει δηλώσεις στις κάμερες. “Αυτό που συμβαίνει είναι απαράδεκτο”, λέει. “Πλήτεται το κύρος της δημοκρατικής παράταξης, πλήττεται το όλον ΠΑΣΟΚ”. Τα λόγια του ηχούν σα μουσική στα αυτιά της. Αμέσως καταλαβαίνει οτι της προσφέρεται μια μοναδική ευκαιρία. Ρίχνει με δύναμη το πακέτο με τα τσιγάρα στο πρόσωπο του τύπου με το μαχαίρι. Αυτός ξαφνιάζεται, χαλαρώνει τη λαβή του και η once atlantean ξεφεύγει. “Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή”, ακούγεται ο Μπένυ απο μακριά καθώς η once atlantean βγαίνει από το ξενοδοχείο. Αααα, δεν είναι αυτή για τέτοια πράγματα. Τι ζητάει; Λίγη ασφάλεια. Είναι επικίνδυνο να ζεις με ασφάλεια; αναρωτιέται. Ο τύπος με το μαχαίρι ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει τι έγινε. Το μόνο που του έχει απομείνει είναι ένα πακέτο τσιγάρα. Το κοιτάει. Διαβάζει το μήνυμα του υπουργείου υγείας. Και τότε καταλαβαίνει τι έγινε μόλις μερικά δευτερόλεπτα πριν. Τα παχιά μαύρα γράμματα γράφουν: ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΚΟΤΩΝΕΙ.
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 1:22 πμ
oxi, oxi, m arese kalytera i ekdoxi tis oc..tis one..tis ocen..tis kopelas me ti mov bourga. Opws kai na to kaneis to telos tis einai pio polla yposxomeno.(katharma Aristofani, tin ekanaaa e?:P).
PS: den itan to kentri tis enoxis poy se tsibise OnceAtlantean (to kana copy paste:P), alla den borousa na antistathw ston peirasmo.
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 1:47 πμ
Το τέλος της ιστορίας θέλει την once atlantean (ε, δεν πάει άλλο, όλο ocean atlantic σε γράφω και το σβήνω) και τον τύπο με τα μαχαίρια πρωταγωνιστές ως συνέχεια της συζήτησης που άνοιξαν. Άλλωστε που ακούστηκε οι ήρωες της ιστορίας να φτιάχνουν το τέλος μόνοι τους;
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 2:14 πμ
tha to plirwseis aftoooooo:P
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 9:18 πμ
Πρόκειται για μια παλιά ιστορία..Δές αυτό: http://www.sofistis.wordpress.com
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 11:25 πμ
an h mousikh empneustei me ola auta pou anafereis pio panw ocean atlantean den tha einai para mia ixhrh klania….
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 8:54 μμ
Παραφράζοντας την ως άνω ρήση σου:”όπου κοιτάς εκεί βλέπεις, αγαπητή”, το μόνο που έχω να παρατηρήσω στο τελευταίο σου σχόλιο είναι ότι “ο καθένας ό,τι έχει, αφήνει, ερίτιμε”… Άλλοι με το ίδιο υλικό αφήνουν αέρια κι άλλοι αριστουργήματα. Αν η δική σου μουσική, αντί να εμπνέεται, πέρδεται, τότε παρακαλώ ο Πελοπίδας να ανοίξει αμέσως τα παράθυρα. Το να μην μπορείς να κατεργαστείς την πραγματικότητα και να φτιάξεις κάτι από αυτήν είναι δικαίωμά σου, αλλά πρόσεχε τα σχόλιά σου γιατί αλλιώς θα πιστέψουμε ότι νομίζεις πως ο Λόρκα, ο Ρίτσος, ο Paul Simon, οι James, οι Pink Floyd, οι Τρύπες, ο Θεοδωράκης, ο Πικάσο, ο Καζαντζάκης, ο Ταρκόφσκι, ο Γούντι Άλεν (και ο κατάλογος είναι πηγάδι δίχως πάτο) δεν μεγαλουργούσαν, αλλά θορυβούσαν απελευθερώνοντας τη δυσοσμία των εντέρων τους……
Σεπτεμβρίου 27, 2007 σε 9:26 μμ
[...] Επειδή η συζήτηση με τον Τσάτσο: http://karotomastigio.wordpress.com/2007/09/26/apostoles-km-part1/ [...]
Σεπτεμβρίου 28, 2007 σε 6:13 πμ
[...] Αποστολές Κ&Μ τώρα και εικονογραφημένα (ναι, καλά) [...]
Σεπτεμβρίου 30, 2007 σε 8:24 μμ
Εδώ βγάλανε ολόκληρο μανιφέστο.
https://www.blogger.com/comment.g?blogID=16008563&postID=9200765158875439587